Zaterdag Risk, Poker en de Bommen die opraken

Het is aftellen geblazen. Elke bom kan de laatste zijn. Nu is het van belang om natuurlijk geheim te houden welke bom de laatste zal zijn. Hoeveel zijn er eigenlijk nog? Duizend? Honderd? Tien? Nog drie? The Washington Post meldde gisteren dat de precisiebommen die in Libie worden ingezet door de strijdmachten van de NAVO op aan het raken zijn. Dit heeft de krant vernomen hebben uit bronnen van hoge NAVO functionarissen. De functionarissen worden natuurlijk niet met naam en toenaam genomend. Evenmin wordt er duidelijkheid gegeven over het aantal bommen dat nog geworpen kan worden. Is het bericht wel waar? Zit er een politiek doel achter het uitlekken van deze informatie? Is het een signaal aan de politici in met name West-Europa dat de bezuinigingen die in vrijwel in alle NAVO landen ingezet zijn nu hun tol gaan eisen? Willen de "hoge" NAVO functionarissen hiermee een signaal afgeven dat de Verenigde Staten zich wederom gaan inzetten in Libie? Toen een aantal weken geleden de NAVO eensgezind besloot om een eind te maken aan het bewind van Kadhafi leek het een kwestie te zijn van dagen. Wat te doen als Libie tegen een overmacht vanuit het Westen. Het Libische leger werd afgeschilderd als failliet. De vraag ging meer over hoe het verder moet met het land na Kadhafi dan dat er getwijfeld werd over de vraag of "we" Kadhafi wel even zouden afzetten. Nu een paar weken verder rijdt Kadhafi in een open auto door de straten van Tripoli en ruzien de ministers van defensie en hun regeringsleiders in Berlijn over de vraag hoe het nu verder moet. Vroeger speelde ik vaak Risk. Nachten lang. Behalve dat je een beetje mazzel nodig had, werd het spel bijna altijd gewonnen door degene met het grootste strategisch inzicht, de langste adem en het best in staat om bondgenootschappen te smeden die direct ontbonden werden naarmate de overwinning dichterbij kwam. Het uitputten van de tegenstander was cruciaal. Onder tafel op je schoot, onzichtbaar had je je troeven liggen. Kaartjes waarmee je extra munitie kon inzetten op een door jou gekozen moment. Voor je tegenspelers hield je dit angstvallig geheim. Nu had je er altijd iemand bij die zich armetieriger voordeed dan hij was. In stilte, met een trieste blik, steeds bereid om de gasten van drankjes te voorzien en toastjes te smeren en zich zodoende aan het spel te onttrekken potte hij langzaam een enorm leger op. Bijna onopgemerkt. Op het moment dat de tegenstanders zichzelf bijna uitgeput hadden speelde hij zijn troeven uit en rolde over het hele continent heen met zijn poppetjes om uiteindelijk het spel te gaan winnen. Hier moest ik aan denken toen ik het bericht van The Washington Post las. Het spel Risk wordt tegenwoordig niet zo veel meer gespeeld. Poker is veruit populairder. Er zijn weinig overenkomsten tussen het grote bordspel en het kaartspel dat Poker is. De grote overeenkomst is de mate van geheimzinnigheid die je in acht moet nemen over hoe sterk je bent. Een strakke blik, liefst zonnebril op en een onaantastbare lichaamshouding helpen daarbij. Het is alleen zo rauw dat het nu niet om een spelletje gaat maar om de bescherming van de bevolking van een land. NAVO tel niet alleen je zegeningen maar ook de kaarten die je in hand hebt voordat je ze op tafel gooit. En dat laatste geldt natuurlijk ook voor Kadhafi.

Vrijdag Wildersproces en De Pers

Ik heb geen idee hoe laat Bram Moszkowicz de avond voor een zware zittingsdag naar bed gaat. Misschien nog even met een half oog naar Pauw en Witteman kijken en het andere oog gericht op zijn vragenlijstjes. Beetje op tijd slapen is wel aan te raden. Het Proces Wilders is een mediaspektakel. Vaste camera's urenlang gericht op de hoofdrolspelers. De rechters, de getuigen, en Bram. Elke mimiek nauwkeurig in beeld. Af en toe een shot van Bram Moszkowicz samen met Geert Wilders. De kijker zou bijna vergeten dat het Geert Wilders is die terecht staat in het Proces dat zijn naam draagt. Het gaat deze week niet om Geert maar over Jansen. In hoevere is deze man als getuige deskundige beinvloed door professor Schalken, de grote man achter de aanklacht tegen Geert Wilders. Afgelopen dinsdag konden we via Journaal24, op TV en op internet, urenlang als we dat wilden, ons een beeld vormen van een specifieke avond uit het leven van Schalken en Jansen. De avond van de door Bert Hendriks georganiseerde eetclub. De hele uitzending duurde vele malen langer dan dat het diner zelf had geduurd. Vandaag vervolg erop. We sloten dinsdag af vanuit de vaste overtuiging dat Jansen en daarmee Bram Moszkowicz een punt had. Jansen was in de met alcohol doordrenkte avond beinvloed door Schalken. En dat hoort niet, dat mag niet, en als dat bewezen wordt dan kan zelfs het hele proces niet ontvankelijk worden verklaard. Vandaag dus een inkoppertje. Bram verhoort Bert Hendriks en zal vernemen dat het inderdaad gegaan is zoals we dinsdag afsloten. Schalken zal nog een keer opdraven om het gelijk van Bram te bevestigen. Saaie dag. Uitkomst staat vast. Gisteravond echter, om precies 23.44 werd er roet in het eten gegooid. Ik kwam net thuis van de schaakclub, zorgvuldig alle zetten genoteerd, je weet nooit wat je later allemaal voor de voeten wordt geworpen en wat je geacht wordt onhouden te hebben van een avondje met vrienden, en toch nog maar even de pc aan. Vast rondje langs Twitter , de kranten en NU.nl. Vers van Pers lees ik ineens dat die verduvelde journalist Kustaw Bessems als enige de moeite heeft genomen om zich te verdiepen in wat Arabist Jansen, de belangrijkste getuige deskundige nota bene, geschreven heeft. In een niet zo lang geleden verschenen boek van Carel Brendel (De Onzichtbare Ayatollah) , oktober 2010, de periode waarin deel 1 van het Wildersproces speelde, schreef Jansen zelf een hoofdstuk. Daarin gaat hij in op het proces Wilders en de beruchte eet-club avond. In tegenstelling tot wat hij afgelopen dinsdag onder ede verklaarde, dat Schalken hem probeerde te beinvloeden, beweert hij in Brendels boek dat dit absoluut niet zo was. Nu zal Brendels boek niet bij iedereen op het nachtkastje liggen, maar het is wel uitermate vreemd dat niemand de moeite heeft genomen zich te verdiepen in de laatste schrijfselen van de belangrijkste getuige deskundige. Dat Kustaw Bessems het boek gisteren pas uit de folie gehaald heeft en snel heeft gelezen om er om 23.44 nog snel even uit te citeren is ook ongeloofwaardig. Ik hoop maar voor Bram Moszkowicz dat hij gisteren op tijd naar bed is gegaan, telefoon heeft uitgezet, en de om kwart voor 12 gepubliceerde column niet gelezen heeft. Gisteren schreef ik in Dagtaak over de nachtmerrie van Schalken en zijn slapeloze nacht. Ik ben benieuwd als zo de camera's gaan inzoomen wie van de aanwezigen de afgelopen nacht met het boek van Brendel in de hand door het huis heeft gebanjerd. Ik schat in dat we de zitting zo beginnen met een schorsing en dat er een leespauze wordt ingelast. De verkoopcijfers van Brendel zullen gaan stijgen. Voor Kustaw te hopen dat hij daar met Carel goede afspraken over heeft gemaakt.

Donderdag Vertigo Duizelingwekkende Hitchcock en de eetclub

Er zijn van die avonden die je achteraf zo snel mogelijk wilt vergeten. Sterker nog: waarvan je vindt dat ze nooit plaats hadden moeten vinden. Met de nodige alcohol in je lichaam kan je de slaap niet vatten, draaierig, misselijk. Ik probeer me te herinneren wat ik allemaal gezegd hebt die avond maar dat gaat moeizaam. De beelden die naar boven komen zijn de flessen wijn, de ossehaas met de bovenmatige hoeveelheid ongare champignons erop en de te zure salade. De gedachte eraan maakt me opnieuw misselijk en ziek. De koffie was goed, maar waarom toch dat glaasje cognac genomen, en daarna nog een. Dat was de druppel. Beter gezegd de druppels. Ik weet nog dat ik de auto heb laten staan en de taxi naar huis hebt genomen. Die verdomde eetclub. Begonnen als een leuke intellectuele uitdaging. Zo eens in de tijd met een paar vrienden de tijd nemen om onder het genot van een hapje en een drankje de wereld te begrijpen. Het begon al mis te gaan een paar jaar geleden toen die wijsneus van de radio, ach hoe heet hij ook al weer, het nodig vond om af en toe mee-eters uit te nodigen. Dat verhoogt het niveau van het intellectuele debat vond hij. Goed, ik ben er in meegegaan. Wij allemaal eigenlijk. Het enige wat het heeft opgeleverd is dat de kwaliteit van de wijn omhoog is gegaan. Je schenkt geen bocht aan gasten natuurlijk. In het begin ging het nog. Schrijvers, publicisten, je kent het wel dat volk. Betweters zijn het zonder dat ze enige maatschappelijke verantwoordelijkheid dragen. Ik heb daar meerdere malen de degens mee gekruist. Jij mag raden wie uiteindelijk aan het langste eind trok. Steeds meer drank. Vooral die loslopende self-employed publicisten zijn het ergst. Avonden natuurlijk in het cafe, die kunnen het hebben en zijn heel wat gewend. Vanavond was anders. Die baard was er. Enge man, volgens mij van de blauwe knoop. Als reactie drink je dan natuurlijk zelf te veel: eens even laten merken dat het ook anders kan. Achteraf had ik mijn professionele antenne natuurlijk scherper moeten afstellen. Ik ben kwetsbaar en die man is een stukjesschrijver. Hoop niet dat hij uit de school gaat klappen. Heb hem nog om de oren gezwaaid met wat velletjes papier. Over een paar dagen moet die baard opdraven als getuige-deskundige in een zaak waar hij de ballen verstand van heeft. Nota bene over een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Sterker nog: een zaak die ik zelf heb voorbereid.

Ik ga me maar omdraaien en nogmaals proberen te slapen. Hoop dat ik niet dezelfde nachtmerrie krijg die me al dagen uit de slaap haalt. Hitchcock-achtige beelden overvallen me dan. Alsof ik van een hoge torenflat afval die in elkaar dreigt te storten. Je krijgt dan zo'n gevoel alsof je benen je langzaam naar de rand trekken en als je daar staat dat dan de grond onder je voeten wordt weggemaaid. Ground Zero zeg maar. Hoogtevrees heb ik altijd al gehad. Vertigo.