donderdag 14 april 2011

Donderdag Vertigo Duizelingwekkende Hitchcock en de eetclub

Er zijn van die avonden die je achteraf zo snel mogelijk wilt vergeten. Sterker nog: waarvan je vindt dat ze nooit plaats hadden moeten vinden. Met de nodige alcohol in je lichaam kan je de slaap niet vatten, draaierig, misselijk. Ik probeer me te herinneren wat ik allemaal gezegd hebt die avond maar dat gaat moeizaam. De beelden die naar boven komen zijn de flessen wijn, de ossehaas met de bovenmatige hoeveelheid ongare champignons erop en de te zure salade. De gedachte eraan maakt me opnieuw misselijk en ziek. De koffie was goed, maar waarom toch dat glaasje cognac genomen, en daarna nog een. Dat was de druppel. Beter gezegd de druppels. Ik weet nog dat ik de auto heb laten staan en de taxi naar huis hebt genomen. Die verdomde eetclub. Begonnen als een leuke intellectuele uitdaging. Zo eens in de tijd met een paar vrienden de tijd nemen om onder het genot van een hapje en een drankje de wereld te begrijpen. Het begon al mis te gaan een paar jaar geleden toen die wijsneus van de radio, ach hoe heet hij ook al weer, het nodig vond om af en toe mee-eters uit te nodigen. Dat verhoogt het niveau van het intellectuele debat vond hij. Goed, ik ben er in meegegaan. Wij allemaal eigenlijk. Het enige wat het heeft opgeleverd is dat de kwaliteit van de wijn omhoog is gegaan. Je schenkt geen bocht aan gasten natuurlijk. In het begin ging het nog. Schrijvers, publicisten, je kent het wel dat volk. Betweters zijn het zonder dat ze enige maatschappelijke verantwoordelijkheid dragen. Ik heb daar meerdere malen de degens mee gekruist. Jij mag raden wie uiteindelijk aan het langste eind trok. Steeds meer drank. Vooral die loslopende self-employed publicisten zijn het ergst. Avonden natuurlijk in het cafe, die kunnen het hebben en zijn heel wat gewend. Vanavond was anders. Die baard was er. Enge man, volgens mij van de blauwe knoop. Als reactie drink je dan natuurlijk zelf te veel: eens even laten merken dat het ook anders kan. Achteraf had ik mijn professionele antenne natuurlijk scherper moeten afstellen. Ik ben kwetsbaar en die man is een stukjesschrijver. Hoop niet dat hij uit de school gaat klappen. Heb hem nog om de oren gezwaaid met wat velletjes papier. Over een paar dagen moet die baard opdraven als getuige-deskundige in een zaak waar hij de ballen verstand van heeft. Nota bene over een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Sterker nog: een zaak die ik zelf heb voorbereid.
Ik ga me maar omdraaien en nogmaals proberen te slapen. Hoop dat ik niet dezelfde nachtmerrie krijg die me al dagen uit de slaap haalt. Hitchcock-achtige beelden overvallen me dan. Alsof ik van een hoge torenflat afval die in elkaar dreigt te storten. Je krijgt dan zo'n gevoel alsof je benen je langzaam naar de rand trekken en als je daar staat dat dan de grond onder je voeten wordt weggemaaid. Ground Zero zeg maar. Hoogtevrees heb ik altijd al gehad. Vertigo.

dinsdag 12 april 2011

Woensdag Eerste boetes ivm Boerkaverbod uitgedeeld

In Frankrijk wonen ongeveer vijfenzestig miljoen Fransen. Daarvan noemen er zich ongeveer vijf miljoen moslim. Tweeduizend vrouwen dragen een boerka. Als elk van die vrouwen jaarlijks een boete krijgt van €150 om die boerka, dan levert dat de Franse staat jaarlijks driehonderduizend euro op. Omgerekend per Fransman is dat ongeveer een halve eurocent. Als de Fransen zeggen, ja maar dat is ons probleem niet, laten die Moslims dat maar ophoesten, dan is elke Moslim verantwoordelijk voor een slordige zes eurocent per jaar. Het gaat West-Europa en zo ook Frankrijk economisch niet voor de wind, maar ik kan me niet voorstellen dat ze voor die paar eurocent een politiemacht de straat op sturen om te speuren naar vrouwen met gezichtsbedekkende kledij. Er moet dus wat anders achter zitten.

In Nederland worden jaarlijks zo'n tienduizend motoren verkocht, laten die dingen zo'n jaar of 10 mee gaan (ik heb geen idee?) dan moeten er toch minstens 100.000 motoren rondrijden in Nederland. In Frankrijk, een land dat vijf maal zoveel inwoners heeft, zullen dat er ongeveer een half miljoen zijn. Per Boerka dus minstens tweehonderdvijftig helmen, tel je daar de helmen bij van de achteropzitters en het legertje bangescooterrijders, dan is het redelijk te veronderstellen dat je op een gemiddelde dag in Parijs 3 tot 400 maal meer kans hebt een onherkenbare persoon met een helm op tegen te komen dan een vrouw in Boerka.


Als de vrouw in Frankrijk onderdrukt wordt door haar man dan riskeert de man een boete van € 30.000. Op onderdrukking staat een straf. Dat lijkt me meer dan rechtvaardig. En daar is in de meeste landen al een redelijk goede wetgeving voor. Wel of geen boerka lijkt me in dat geval niet zoveel uitmaken. Aan vrouwen op straat kan je niet zomaar zien dat ze onderdrukt worden, zeker aan vrouwen met een boerka niet. Als het aanhouden van vrouwen met een boerka alleen maar een aanleiding zou zijn om van daaruit een verdergaand onderzoek naar onderdrukking in te stellen dan lijkt me dat vreemd. Als man zou ik dan mijn vrouw dwingen om de boerka uit te doen, dat scheelt een hoop ellende en ik kan verder mijn gang gaan. Dus dat argument van de Franse overheid lijkt me ook niet logisch. Dan blijven er twee dingen over: het esthetische aspect" de Fransen vinden het lelijk en niet in het straatbeeld passen" of gewoonweg symboolpolitiek.


Tweeduizend lelijk geklede vrouwen lopend door heel Frankrijk lijkt me niet echt op te vallen. Ik kom vaak in Frankrijk, zie zelden tot nooit een Boerka, maar zie vrij regelmatig erg lelijk geklede mensen. Vooral in het stadje Decize. Een klein stadje in de Bourgogne waar volgens mij het percentage lelijkerds en vreemde types hoger is dan in andere steden. Maar altijd gezellig en vrolijk in Decize!


Dan blijft alleen de symboolpolitiek over. En van symboolpolitiek gruwel ik.

Dinsdag Samen Sta je Sterk De VvPvv

Alleen is maar alleen. In je eentje kun je soms de beste ideeen hebben maar de slagvaardigheid wordt toch echt groter als je met meerderen bent. Het is niet voor niets dat mensen clubs, stichtingen of verenigingen oprichten, samenwerkingsverbanden aangaan, soms geregistreerd soms minder strak georganiseerd. Voorop staat het idee, het plan. Je wilt wat doen of bereiken. Een voetbalclub beginnen, een postzegelvereniging, een politieke partij of een belangenvereniging. Het idee begint met een behoefte, een noodzaak of uit onvrede. Wanneer je na vele avonden cafebezoek, vergaderingen, formeel en informeel het samen eens bent begint het te kriebelen: "We gaan hier iets moois van maken!". Vanzelfsprekend is de eerste gedachte om de wereld te veroveren. Onze voetbalclub, nu nog spelend op het grasveldje op het Vondelpark zal ooit naam en faam maken! Vanzelfsprekend zal Onze nieuwe partij alle senioren in het land aanspreken, en wacht maar af: ook de jongeren zullen zich aangesproken voelen tot ons gedachtengoed! Of: Wij zijn zo kwaad op de plannen van het kabinet, we gaan ons verenigen en let maar op: als we daar op het Binnenhof staan en onze kritiek ongezouten gaan verwoorden dan kan het niet anders of we krijgen de massa achter ons.
Zonder ambities en duidelijke plannen geen succes. Dat het uiteindelijke resultaat altijd minder zal zijn dan aanvankelijk verwoord in het plaatselijke cafe mag de pret niet drukken. We staan waar we voor staan! Niets is zo leuk als dit soort beginnende clubjes op de voet te volgen en je in de schoenen te plaatsen van het groepje enthousiastellingen. Enthousiasme is aanstekelijk en wie weet steek je er inderdaad wat van op.

Zo was ik erg benieuwd naar de plannen en ideeen van een van de jongste verenigingen die Nederland rijk is. Gisteren opgericht en nu al een heuse website. dat belooft wat. De initiatiefnemers zullen de afgelopen maanden de handen flink uit de mouwen gestoken hebben als ze nu al vol op het web aanwezig zijn. De VvPvv. In eerste instantie dacht ik dat de PVV een voetbalclub had opgericht. De Voetbalvereniging van de PVV. Een sterk en verrassend plan leek me. Maar nee, de VvPvv staat voor de Vereniging voor de PVV aldus de Website. Maar, op dezelfde website: het staat ook voor Vrienden van de PVV, en om de onduidelijkheid volledig te maken, het staat ook nog voor Vrijheid voor de PVV. Kennelijk waren de twee initiatiefnemers van de VvPvv het nog niet helemaal met elkaar eens en hebben ze maar de consensus gezocht in de derde optie: Vereniging voor de PVV. De beginselverklaring van onze nieuwe vereniging is ook niet helemaal duidelijk en vrij slordig omschreven. In de haast. Schrijf- en stijlfouten sieren de pagina.

Wel zeer helder omschreven, zonder spelfouten, en op elke webpagina meerdere malen herhaald, zijn de kosten voor lidmaatschap. Varierend van €2,50 per jaar voor sympathisanten tot €10,00 per jaar voor volledige leden met stemrecht. Waarover ze dan moeten gaan stemmen en waar het geld aan besteed wordt is niet duidelijk. Het tabblad nieuwsbrief verwijst weer direct naar de pagina met de prijzen voor lidmaatschap. Veel geloof in hun eigen plan hebben de initiatiefnemers ook niet. Ach, zo schrijven ze: als we geen leden krijgen dan is dat een duidelijk signaal naar de Partij dat ze geen democratisering wenst.

Geert hoeft niet bang te zijn en de plannen van Hero lijken hiermee ondermijnd. Handige lui die Oege Bakker en Geert Tomlow. Wellicht toch eerst maar samen het cafe in om hun plannen echt eens door te praten samen.