Zaterdag Randy Newman, de Oscar en Armand

Zaterdag Muziekdag 26 februari 2011,

Morgen krijgt naar ieders verwachting Randy Newman zijn tweede Oscar. Voor zijn lied bij de film Toy Story. De Oscar uitreiking in Hollywood is Amerika ten top. Glitter, Glamour, Prestige de grote strijd om aan de top te komen, te blijven en dat uit te stralen. The American Dream. `Listen all you fools out there, Go on and love me, I don´t care, Oh It´s lonely at the Top`zong Randy in de vorige eeuw. Hij nam afstand van de arrogantie van Amerika als wereldleider en zong sarcastisch dat `we` de Big One , de grote bom, moeten laten vallen op alle landen die ons niet aanstaan en niet in ons wereldbeeld passen. Alles moet plat, behalve Australie, dat wordt gespaard om er een groot Amerikaans amusementspark van te maken. Randy Newman nam afstand van bekrompenheid en zette aan tot denken. In zijn prachtige lied `That´s why I love Mankind` laat hij een cynische God aan het woord die lachend vanuit de hemel de naieve gelovigen toespreekt of ze nu christen, jood, boedhhist of moslim zijn. Wat zou het toch mooi geweest zijn als Randy Newman ons in deze tijden opnieuw bij de hand zou kunnen nemen met een bijtend cynisch lied over het grote Bord dat wij in het Westen nog steeds voor onze kop hebben als het gaat om het verdedigen van onze belangen in de wereld. Over het steeds verder veiligstellen van ons kleine stukje Vrije Wereld waarin we geen indringers willen. Nee, Randy gaat zondag in een zaal waarin naar schatting meer dan 100x God Bless You zal klinken zijn Oscar halen. Glamorous.

Bob Dylan was al in god, Randy is een Toy geworden van de Amerikaanse Story. De protestzangers en vertolkers van het kritische geluid zijn niet meer. Op een na. Icoon geworden van zichzelf zagen we Armand van de week weer op TV. Een oude man met een kunstgebit, wit en recht, geen spoortje grijs haar, henna. Maar nog steeds met gitaar en mondharmonica. Voor een publiek van oudere gesettelde heren zong hij nog een keer `Ben ik te min omdat jouw ouders meer poen hebben dan de mijne`. Ze kregen tranen in de ogen.

Vrijdag Zwichten of Zwijgen (deel 1)(deel2)(deel3)

Vrijdag 25 februari 2011

Zwichten (1) of Zwijgen.

Gisteren bood Staatssecretaris Bleker zijn excuses aan. Laf werd het genoemd. Zwakke benen. Geen ruggegraat. In Pauw en Witteman was hij te gast. Daar legde hij uit, in woorden zoals ik dat geen enkele topman van het CDA, op Ab Klink na, voorheen heb horen zeggen, met welke afschuw hij de plannen van de PVV aanhoort. Zijn excuses zijn politiek. Zijn afschuw oprecht. Zwichtte Bleker of was hij juist de eerste van de voormannen van het CDA die ongezouten kritiek durfde te leveren op zijn gedoogpartner? Ok, excuses achteraf, maar gezegd is gezegd.

Niets zeggen en zwijgen is makkelijker.

===================================================

Zwichten (2) of zwijgen.

Vandaag is het een feestdag. In Suriname. Bouterse pleegt een coup 31 jaar geleden. Verplicht vrij en feestvieren voor het hele Surinaamse volk.

Vandaag is het een feestdag. Op de Fillipijnen. Vijfentwintig jaar geleden kwam een eind aan de dictatuur van Marcos.

Vandaag gaat de opstand tegen de familie Khadafi door. Het is ongewis hoe de dag zal verlopen en hoeveel doden er zullen vallen.

Niets zeggen en zwijgen is makkelijker.
===================================================

Zwichten (3) of zwijgen.

Vandaag wordt de Februaristaking herdacht. Zeventig jaar geleden kwam Amsterdam in opstand tegen de Jodenvervolging. Met gevaar voor eigen leven staakten Amsterdamse arbeiders twee dagen lang.

Niets zeggen en zwijgen is makkelijker.

Op het Weteringplantsoen de spreuk van Van Randwijk, de oprichter van Vrij Nederland:

"Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht"

Donderdag Gelukzoekers

Ik ben een gelukzoeker. Al mijn leven lang. Nog steeds ga ik ervan uit dat ik het ga vinden ook. Maar de jaren gaan snel. Vele malen heb ik de kans gehad om voor langere tijd naar het buitenland te gaan voor mijn werk. Ik heb het niet gedaan omdat ik dacht dat mijn kinderen gelukkiger zouden zijn in Nederland. Veel andere gelukzoekers hebben dat wel gedaan. Door de eeuwen heen. Boerderij in Polen, Canada of Australie. Weer anderen zoeken hun geluk in het goede geld dat er te verdienen is in Libie, Venezuala, Nigeria, of een van de Golfstaten aan de olie die daar te vinden en gevonden is. Nederlandse gelukzoekers zijn slim. Wij weten van ogenschijnlijk nutteloze plantjes die door de lokale bevolking niet op waarde worden geschat kapitaal te maken. Wij zijn een gelukkig en rijk land waar we veel verdienen aan koffie, rijst, olie, hout, mineralen uit landen waar de bevolking arm is en vaak onder erbarmelijke regimes moet leven. Als iedereen geluk gaat zoeken wordt geluk schaars. Dat weet elke econoom. Kwestie van vraag en aanbod. Het is dus zaak zuinig om te gaan met geluk. Met teveel gelukzoekers in ons eigen land wordt de spoeling dun. Wij laten ons zuurverdiende geluk dat wij te danken hebben aan landen waar wij ons ooit als vreemdelingen hebben opgedrongen niet afpakken. Geluk zit in een klein hoekje en daar moet het blijven.