Dinsdag the Voice of Holland : My Way

Dinsdag The Voice of Holland: My Way



De zwevende kiezer had beter met een boek in bed kunnen blijven gisteren dan kijken naar Koffiemax als hij of zij wijzer had willen worden. Zowel Cohen als Maurice de Hond gaven act de presence. Maurice was opgeroepen door Myrna om de laatste stand van zaken door te geven. Ja, nee, het zit zo, begon Maurice uiterst ongemakkelijk, ik zit nu wel hier, maar er kan nog zoveel veranderen. Er is geen peil op te trekken. En dan nog, wat moet je er van zeggen? We hebben dus de poll van verleden week maar meegenomen, wat doet het er toe. En niet de poll voor de Eerste Kamer, zoals je vroeg, maar een poll voor de verkiezingen van de Tweede Kamer. Toch allemaal een pot nat. Ach, bagatelliseerde Maurice verder, je deelt het gewoon door twee dan heb je ook wat. Myrna luisterde maar half en gaf de cijfers door alsof het om de uitslag van van de Voice of Holland ging. Ondertussen was Cohen nog aan het uithijgen. Van een polonaise door de studio. Eindelijk mocht hij wat doen, hij had al een uur op zijn beurt moeten wachten en was al die tijd onhandig in beeld geweest. Op een opklapstoeltje schuin achter Myrna. Je zag dat hij wist dat hij in beeld was, zoals het publiek bij studio-opnames altijd weet wanneer ze in beeld is. Gedurende dat uur heeft hij minstens zestig keer zijn das rechtgetrokken en minstens evenveel maal zijn beste glimlach en een geinteresseerde blik getoond. Het hele programma moet voor hem een lijdensweg geweest zijn. Dit was niet "zijn ding"en gelijk hattie. Als klap op de vuurpijl liet hij weten dat zijn mooiste song aller tijden "My Way"was, in de vertolking van Sinatra. Job, ik geloof je, maar niet dat het "Jouw Way" was gisteren.
Vandaag nog Pechtold las ik op de aftiteling en dan zit KoffieMax er voor mij voor vier jaar weer op. Ten dienste van Dagtaak heb ik bijna twee volle uitzendingen gezien nu. Wilders en Cohen. We kennen beide heren nu gelukkig een stuk beter maar het zal de zwevende kiezer worst zijn. Die wil spektakel. Ik stel voor dat we bij de volgende verkiezingen een panel op verkiezingsdag aanstellen dat een technisch advies geeft nadat alle heren en dames nog een keer hun truucje gedaan hebben. Het volk kijkt en luistert en brengt daarna via SMS of Twitter zijn stem uit. Veel verschil zal het niet maken. Ik ga geen stemadvies uitbrengen, maar het zou mij veel waard zijn als het panel zou bestaan uit mensen die weleens een boek lezen en de nuance willen zoeken. Anders rest Belgie. Seks of geen seks.

Maandag Twitter Depressiviteit en de OSF

Maandag Politiek, Psychiatrie en Twitter

Als je nog niet depressief bent dan word je het wel na het lezen van het interview met Frank Koerselman in de Volkskrant afgelopen zaterdag. Nu heb ik niks tegen doemdenkers, zwartgalligen, oer-relativisten of cultfiguren die zichzelf buiten de samenleving plaatsen.

Maar Frank is een pyschiater, en niet zo maar een. Hij is gespecialiseerd in het fenomeen van depressiviteit en leidt toekomstige psychiaters op.

Hij vertelt ons zijn opbeurende verhaal in de bijlage het Vervolg (pagina 6 +7 voor diegene die het na wil lezen). Om het verhaal extra kracht bij te zetten kijkt hij ons streng aan. Streng past bij hem. Het leven is een plicht. Zo beweert hij, en vooral geen recht. En waar geen recht op leven bestaat, zou er ook geen recht op de dood moeten bestaan. Frank is dan ook gekant tegen een kliniek voor levenseinde. Het leven is immers een kruisrak!

Nu moest ik bij het woord kruisrak onmiddellijk denken aan de # Twitter hashtag. Het leven is Twitter gaat ook mij te ver. Ik had het verkeerd begrepen en gelukkig snapte de interviewster het ook niet. Een kruisrak betekent dat je tegen de wind in gaat. Dat is het leven, tot je vastloopt, dan zeil je weer een andere kant op, ook tegen de wind in. Vrolijk beeld. En van Twitter moest hij vanzelfsprekend ook niks hebben, van Blogs nog minder: "Alsof het er toe doet wat jij vindt".

Frank heeft gelijk. Het doet er allemaal niet toe. En dat maakt deze psychiater ons goed duidelijk. Het doet er allemaal niet toe, maar het is wel je plicht om er mee door te gaan. Net toen ik het interview uit had en mijn vers opgedane kennis wilde delen met mede Twitteraars lag Twitter plat. Minstens een uur. Dat kan geen toeval zijn!

"Zonder Gezelschap is Geluk Onmogelijk". De eerste tweet die ik weer op het scherm kreeg na een eenzaam uurtje het leven te hebben overdacht aan de hand van Koerselman's richtlijnen. Onmiddellijk moest ik aan de eenmansfractie van de OSF denken. De OSF?? ja, de Onafhankelijke Senaatsfractie. Kan die partij er dan niet voor zorgen meer stemmen te krijgen zodat de eenzaamheid verdreven wordt? Nee, dat kan niet. De Onafhankelijke Senaats Partij (OSF), zo is staatskundig bepaald, is een eenmansfractie en dat blijft het. Hoe populair ze ook wordt. En populair kan ze worden. Volgens de laatste peilingen van Maurice de Hond komen de regeringspartijen uit op 37 zetels in de Eerste Kamer. Een minderheid. Maar de oppositiepartijen samen komen ook uit op 37 zetels. Ook een minderheid dus. De sleutel komt dan te liggen bij de OSF. Meneer Hendrik, zeg maar Henk, Ten Hoeve, gaat de knopen doorhakken de komende vier jaren. Door De Wereld Draait Door is hij reeds bestempeld tot een cultfiguur. Laten we aardig doen tegen deze man. We zullen hem nodig hebben. Hij wordt de belangrijkste man van ons parlementaire stelsel. Ik hoop dat hij iets vrolijker tegen het leven aankijkt als Frank Koerselman. Henk is een Fries, dus met kruisrakken zal hij wel raad weten!

Zondag Nescio, Leiders en de Bordercollie

Ik heb een hond Een bordercollie. Dat zijn honden die schapen drijven. Vannacht is ze doodgegaan. In mijn droom. Bij gebrek aan schapen in de stad dreef ze auto's bij elkaar. Althans dat probeerde ze, en het ging mis, en ze belandde onder de wielen van een auto. Ik wist zeker dat ze dood was. Toen ik mijn vrouw erbijhaalde om de hond op te pakken begon ze ineens te bewegen en keek ons aan met een treurige hondenblik terwijl de staart licht kwispelde. Alsof ze wilde zeggen: Doe mij dit nooit meer aan! Ik ben een schapendrijver en geen stadshond. Geef mij de ruimte, anders gaat het mis. Toen sloot ze de ogen.

Toen ik wakker werd en het grote dromenboek wilde pakken greep ik mis. In plaats van het orakel pakte ik De Uitvreter van Nescio. Een kort verhaal dat honderd jaar geleden is geschreven. Over Japi, een wonderlijke kerel, die de stad nodig had om te overleven, maar de vrije ruimte zocht om echt te leven. Een tedere anarchist die zich niet liet kooien of knechten. Nescio betekent: Ik weet het niet. Behalve De Uitvreter schreef hij nog een paar korte verhalen en dat was het.

Ik weet het niet. Geen woorden voor een grote Leider. Echte Leiders pretenderen het te weten. En schreeuwen dat van de daken. Met rode, gele, blauwe, groene of bruine boekjes in de hand. Met daarin geen twijfels of overpeinzingen. Ieder kleur boekje kent zijn eigen zwarte schapen. De grootste leider heeft zijn grootste zwarte schaap.

Vandaag zeventig jaar geleden stak Van der Lubbe de Rijksdag in Berlijn in brand. Een in het nauw gedreven trieste man die geen uitweg meer voeldeen een daad wilde stellen. Met hoop op verlossing door het Rode boek stak hij het symbool van het Bruine boek in brand. Het mocht niet baten.
Woensdag twee maart bekent Nederland kleur. Ik heb mijn eigen boekje al gevonden.

De hond ligt op mijn voeten onder het bureau. Ze kijkt me aan: Baas, lijkt ze te zeggen: Dromen zijn bedrog. Ik weet het niet! Nescio.